A euforia polo título mundial conquistado pola selección española en 2026 ten tamén un capítulo fiscal que non pasa desapercibido. Segundo adiantou La Voz de Galicia, os 17 futbolistas con domicilio fiscal en España que formaron parte da convocatoria deberán tributar polo bonus económico que recibiron tras alzar o trofeo. Entre eles, o dianteiro galego Borja Iglesias e varios xogadores que tributan en Cataluña levarán a peor parte: pagarán máis a Facenda que os seus compañeiros.
O Estado recadará preto de seis millóns de euros procedentes do pagamento dese bonus. Unha cifra nada dendeñable en tempos de consolidación fiscal. Pero non todos os futbolistas afrontan a mesma porcentaxe. A clave está no lugar de residencia fiscal, e aí Galicia e Cataluña saen mal paradas fronte a comunidades como Madrid.
A xeografía do IRPF
Convén lembrar que o sistema de financiamento autonómico permite a cada comunidade establecer os seus propios tramos no IRPF. Iso provoca diferenzas substanciais. Un futbolista que reside en Madrid tributa un tipo máximo na contorna do 45%, mentres que un que o fai en Cataluña ou Galicia pode acadar o 50% ou mesmo superalo lixeiramente. A forquita non é menor: cinco puntos porcentuais de diferenza que, aplicados a primas millonarias, tradúcense en decenas de miles de euros.
Borja Iglesias, nado en Santiago de Compostela e con domicilio fiscal en Galicia, atópase nese grupo de futbolistas que verán minguado o seu bonus de forma máis acusada. O mesmo ocorre cos xogadores que tributan en Cataluña. A cifra fala por si soa: o Estado recadará case seis millóns de euros dun total de 17 futbolistas. Demasiado diñeiro como para pasalo por alto.
O bonus do Mundial
A Real Federación Española de Fútbol estableceu unha prima pola consecución do título mundial. Cada xogador recibiu unha cantidade fixa, que se suma aos ingresos que xa perciben polos seus contratos cos clubs. O bonus abonouse tras a vitoria e, ao tratarse dun rendemento do traballo, está suxeito a retención fiscal.
Aí está a clave do asunto. A retención aplícase segundo o tipo marxinal do IRPF de cada futbolista, que depende da súa comunidade de residencia. Os que viven en Madrid, onde o tramo autonómico é máis baixo, pagan menos. Os que residen en Cataluña ou Galicia, onde os tramos son máis altos, pagan máis. Non parece casualidade que varias das estrelas do equipo teñan o seu domicilio fiscal na capital de España.
O debate autonómico
Este caso reabre un debate recorrente: a desigualdade fiscal entre comunidades. Mentres algunhas autonomías compiten á baixa para atraer a grandes contribuíntes, outras manteñen tipos elevados para soster os seus servizos públicos. Un futbolista de elite pode permitirse escoller onde vivir. Pero non todos os cidadáns teñen esa opción.
O certo é que a selección española logrou un éxito deportivo que encheu de orgullo a todo o país. Pero o reparto da factura fiscal do bonus non é equitativo. Un xogador que tributa en Madrid queda cunha parte maior da súa prima que outro que o fai en Cataluña ou Galicia. A diferenza pode acadar varios centos de miles de euros, dependendo da cantidade total percibida.
A noticia xerou reaccións diversas. Desde o ámbito político, algúns representantes de comunidades con tipos altos sinalaron que a competencia fiscal entre territorios xera estas distorsións. Outros, en cambio, defenden a capacidade de cada autonomía para fixar os seus propios impostos. O debate, como tantos outros en España, está servido.
Un precedente con nome propio
Non é a primeira vez que o fútbol e a fiscalidade se cr
