As catro torres de refrixeración da central térmica das Pontes seguen a ser, polo momento, as vixías silenciosas dunha historia que se nega a pechar do todo. O que parecía un calendario pechado para a implosión destas macroestruturas o vindeiro mes de xullo tornouse nun complexo crebacabezas de intereses enfrontados.
O goberno local das Pontes moveu ficha para frear a data prevista, apostando por un aprazamento que evite, entre outras cousas, a coincidencia coas festividades do municipio. Unha decisión que choca de cheo coa planificación técnica realizada polo operador nacional da rede eléctrica, que marcara o 16 de xullo no calendario como a xornada ideal para a voadura pola súa menor afección ao sistema de evacuación eléctrica da zona.
Símbolos dun pasado que non acaba de caer
As torres de formigón non son meras infraestruturas. Son o último gran monumento dunha era na que o carbón definía a economía e a identidade da comarca. A súa caída, anunciada desde o peche definitivo da central en 2020, é un fito emocional para unha poboación que viviu durante xeracións ao abrigo da cheminea de Endesa. Xestionar ese derrubo non é, por tanto, unha cuestión exclusivamente industrial nin burocrática.
O Concello, coñecedor do peso simbólico do evento, busca evitar que a coincidencia coas festas locais empañe o que debe ser un proceso ordenado e respectuoso coa cidadanía. A demolición das torres representa o punto final dun ciclo histórico, e o goberno local quere asegurarse de que o adeus se faga nos termos e prazos axeitados para a comunidade, sen que a loxística da explosión se superpoña á vida social do municipio.
Unha negociación a tres bandas
A data do 16 de xullo non foi aleatoria. O operador do sistema eléctrico seleccionouna buscando a xanela de menor impacto sobre a estabilidade da rede de alta tensión. A manobra de voadura implica unha desconexión programada que debe minimizar as afeccións á evacuación da electricidade dos parques eólicos e o ciclo combinado da zona, un cálculo técnico complexo que require meses de preparación e coordinación loxística.
Para Endesa, a demora supón un imprevisto loxístico e económico. A compañía, que ten encargada e programada a demolición, asegura non recibir aínda unha comunicación formal que modifique o plan de traballo. A pelota está agora no tellado da negociación entre as partes, que deberán atopar un novo punto de equilibrio entre a operatividade técnica, os prazos contractuais e a vontade política expresada desde o consistorio local.
Mentres as partes buscan un novo encaixe, a paisaxe da Chaira permanece inmutable. As torres seguirán aí, desafiando o tempo e os planos, ata que o consenso político e a xanela técnica volvan aliñarse.
O reto de sincronizar enxeñaría e territorio
O pulso entre o Concello e os grandes actores enerxéticos non é un caso illado no contexto da transición ecolóxica galega. Os tempos das enxeñarías e os despachos centrais non sempre coinciden cos calendarios sociais e emocionais das vilas que durante décadas dependiron da industria pesada. A desconexión entre a planificación macro e a realidade micro do territorio adoita xerar estes desencontros que acaban poñendo a proba a capacidade de diálogo institucional.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.