Ten algo de paradoxo que unha festa adicada á uva se vexa condicionada pola propia uva. Así ocorreu en Leiro, onde a cita anual coa cultura do viño volveu encher de público as rúas desta localidade ourensá, aínda que cun matiz: a tempirá campana de recollida nas viñas do Ribeiro deixou menos mans libres para o tradicional desfile de carrozas.
Cando o campo manda
Como se celebra unha vendima mentres a vendima está en pleno auxe? É a pregunta que este ano planteou a organización dunha cita que alcanzou a súa trigésima quinta edición. Moitos dos que habitualmente dedican tempo e esforzo a engalanar carrozas preferiron estar entre os acios, porque a colleita non espera e a ventá de recolleita acurtiuse cos anos.
Aínda así, a festa mantivo o seu pulso. O programa arrincou a primeira hora coa presentación dos acios que concorren, un xesto que resume ben o espírito da xornada: o protagonismo absoluto para quen traballa a viña.
Cultura e viño, unha alianza de longo percorrido
O acto central contou co pregón da actriz Mabel Lozano, que fixo as veces de madriña dunha celebración que mestura homenaxe, lecer e reivindicación do territorio. A continuación, as carrozas —coa vide e as viñas como eixe temático— percorreron as rúas do concello.
Que unha festa cumpra 35 edicions di moito do seu enraizamento. Poucas citas locais aguantan máis de tres décadas sen perder público nin sentido. No caso de Leiro, a clave está en que non se trata dunha celebración xenérica, senón dunha xornada que pon nome e rostro ao sector que sostén economicamente toda a comarca do Ribeiro.
Máis alá da festa
Estas celebracións cumpren unha función que vai máis alá do folclore: serven de escaparate para unha denominación de orixe que compite nun mercado vinícola cada vez máis esixente, e de agradecemento público aos viticultores, cuxa labor queda habitualmente fóra da vista do consumidor final. Recoller a uva en quente, como ocorreu nesta campana, é só a última mostra de que a agricultura tamén adapta os seus calendarios a un clima cambiante.
A xornada de Leiro deixa, en definitiva, unha lectura dobre: a festa segue gozando de saúde evidente, pero tamén deixa constancia de que os tempos da vendima están a cambiar. Quizais sexa o momento de repensar a data do calendario festivo para que uva, veciños e carrozas volvan coincidir sen competir. Por agora, O Ribeiro demostrou que a súa cultura do viño aguanta calquera escenario.
