**A ganadeira, que o perdeu todo no incendio que arrasou o municipio en 2025, reconstruíu o seu rebaño coa axuda de veciños e descoñecidos. Hoxe volve escoitar as chocas das súas cabras entre os montes.**
Chandrexa de Queixa sabe o que é perder todo nunas horas. Tamén sabe o que é levantarse. Verónica Villamor Oliva résumeo con unha naturalidade que impresiona: o lume levou o seu rebaño, un dos seus cans gardiáns e anos de traballo, pero non puido coas ganas de volver a comezar. E aquí está, un ano despois, andando entre animais que corretean ao seu redor, coa cuadra chea de novo e o monte devolvéndolle o son que nunca debería perder.
A historia desta ganadeira non é só a crónica dunha reconstrucción. É, sobre todo, un retrato de como unha comunidade enteira se volcó con alguén que había tocado fondo. Porque houbo un momento, admite ela mesma, no que pensou en tirar a toalla. Demasiado dor. Demasiado traballo reducido a cinzas. E, con todo, aquí segue.
As superviventes que o cambiaron todo
O novo rebaño de Verónica comezou da maneira máis inesperada. Cando as chamas arrasaban a súa explotación, había un grupo de cabras que acababan de parir na cuadra. Recén nacidas, coas súas crías ao lado, sobreviviron ao incendio. Foron elas, precisamente, as que permitiron que a historia non terminase aquel día.
Aquel pequeno núcleo de animais converteuse no xermen do que hoxe volta a ser un rebaño en marcha. Pero Verónica non se quedou aí. Coas primeiras axudas recibidas, animouse a comprar máis cabras. O segundo ingreso acaba de chegarlle, o que lle permitiu seguir ampliando o número de animais que pastan polos montes da zona.
Non é menor o dato: o lume de Chandrexa de Queixa non só destruiu pastos e animais. Tamén puido á resistencia dunha familia que decidiu quedar no rural galego, nun municipio da comarca da Terra de Trives onde a gandería extensiva segue sendo o pulso económico de moitas casas.
A xenerosidade que chegou de fora
A ninguén se lle escapa que, nos momentos máis duros, os xestos pequenos pesan máis que as grandes promesas. E Verónica guarda un especialmente na memoria: un veciño de León lles regalou vinte cabras. Non as vendeu. Non as cambiou. Regalaas, sen máis. Ela e os seus viaxaron ata alí para recollelas, e esa viaxe converteuse nun punto de inflexión.
“Eu sí tería tirado a toalla, pero a xente nos apoiou dando ánimos e incluso económicamente”, recoñece. A frase retrata a perfección o que ocorreu nos meses posteriores ao incendio: unha ola de solidariedade que non só veio dos pobos próximos, senón tamén de persoas que nin sequera coñecían a Verónica e que, aínda así, quiseron poñer o seu granito de area.
Convén lembrar que os incendios dese verán na provincia de Ourense deixaron unha estela de destrución difícil de esquecer. Chandrexa de Queixa foi un dos municipios máis castigados, con miles de hectáreas queimadas e varias explotacións gandeiras afectadas. Para moitas familias, ese lume non foi só unha noticia máis nos telediarios: foi a perda do seu medio de vida.
Volver a mirar o monte con ilusión
O certo é que Verónica volveu a mirar o monte con ilusión. Un ano despois, os seus animais pastan de novo por onde antes facía o seu rebaño, e os cans corretean felices ao seu redor. A escena, que podería parecer banal, ten un significado profundo: a vida segue, e ás veces, tamén mellora.
A reconstrucción non foi fácil. Requiriu paciencia, investimento e moita constancia. Pero a ganadeira demostrou que, con apoio, é posible volver a comezar. Alí está a clave: ninguén levanta unha explotación en solitario. Detrás de cada animal que volta a pastar hai unha rede de solidariedade que o fixo posible.
