**A gandeira, que o perdeu todo no incendio que arrasou o municipio en 2025, reconstruíu o seu rabaño coa axuda de veciños e descoñecidos. Hoxe volve escoitar as chocas das súas cabras entre os montes.**
Chandrexa de Queixa sabe o que é perdelo todo nunhas horas. Tamén sabe o que é erguerse. Verónica Villamor Oliva resúmeo cunha naturalidade que impresiona: o lume levou o seu rabaño, un dos seus cans gardiáns e anos de traballo, pero non puido coas ganas de volver comezar. E aquí está, un ano despois, camiñando entre animais que corretean ao seu redor, coa corte chea de novo e o monte devolvéndolle o son que nunca debería perder.
A historia desta gandeira non é só a crónica dunha reconstrución. É, sobre todo, un retrato de como unha comunidade enteira se bolcou con alguén que tocara fondo. Porque houbo un momento, admite ela mesma, no que pensou en tirar a toalla. Demasiada dor. Demasiado traballo reducido a cinzas. E, con todo, aquí segue.
As superviventes que o cambiaron todo
O novo rabaño de Verónica comezou da maneira máis inesperada. Cando as chamas arrasaban a súa explotación, había un grupo de cabras que acababan de parir na corte. Acabadas de nacer, coas súas crías ao lado, sobreviviron ao incendio. Foron elas, precisamente, as que permitiron que a historia non rematase aquel día.
Aquel pequeno núcleo de animais converteuse no xerme do que hoxe volve ser un rabaño en marcha. Pero Verónica non quedou aí. Coas primeiras axudas recibidas, animouse a comprar máis cabras. O segundo ingreso acáballe de chegar, o que lle permitiu seguir ampliando o número de animais que pastan polos montes da zona.
Non é menor o dato: o lume de Chandrexa de Queixa non só destruíu pastos e animais. Tamén puxo a proba a resistencia dunha familia que decidiu quedar no rural galego, nun municipio da comarca de Terra de Trives onde a gandaría extensiva segue a ser o pulso económico de moitas casas.
A xenerosidade que chegou de fóra
A ninguén se lle escapa que, nos momentos máis duros, os xestos pequenos pesan máis que as grandes promesas. E Verónica garda un especialmente na memoria: un veciño de León regaloulles vinte cabras. Non as vendeu. Non as cambiou. Regaloullas, sen máis. Ela e os seus viaxaron ata alí para recollelas, e esa viaxe converteuse nun punto de inflexión.
«Eu si tiraría a toalla, pero a xente apoiounos dando ánimos e incluso economicamente», recoñece. A frase retrata á perfección o que ocorreu nos meses posteriores ao incendio: unha onda de solidariedade que non só veu dos pobos próximos, senón tamén de persoas que nin sequera coñecían a Verónica e que, aínda así, quixeron poñer o seu gran de area.
Cómpre lembrar que os incendios daquel verán na provincia de Ourense deixaron un ronsel de destrución difícil de esquecer. Chandrexa de Queixa foi un dos municipios máis castigados, con miles de hectáreas queimadas e varias explotacións gandeiras afectadas. Para moitas familias, aquel lume non foi só unha noticia máis nos telexornais: foi a perda do seu medio de vida.
Volver mirar o monte con ilusión
O certo é que Verónica volveu mirar ao monte con ilusión. Un ano despois, os seus animais pastan de novo por onde antes o facía o seu rabaño, e os cans corretean felices ao seu redor. A escena, que podería parecer banal, ten un significado profundo: a vida segue, e ás veces, tamén mellora.
A reconstrución non foi fácil. Requiriu paciencia, investimento e moita constancia. Pero a gandeira demostrou que, con apoio, é posible volver comezar. Aí está a clave: ninguén levanta unha explotación en solitario. Detrás de cada animal que volve pastar hai unha rede de solidariedade que o fixo posible.
O municipio de Chandrexa de Queixa, enclavado en plena Serra de Queixa, segue a ser un territorio de difí
Únete a la conversación
En esta sección solo pueden comentar usuarios registrados.