Arxentino en illa africana exespañola que reclama Arxentina

A actualidade informativa vese marcada por argentino visita que fose illa, un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.

As ramificacións destes eventos esténdense máis alá do inmediatamente visible.

Unha illa esquecida e a súa inesperada conexión argentina

Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detida.

A 7.500 quilómetros de Buenos Aires, un pequeno territorio insular resiste no esquecimento. Con augas turquesas e unha historia case borrada pola colonización e a ditadura, Annobón proclamou a súa independencia sen que o mundo o mire.

Pero hai un país, tan lonxano como improbable, ao que esta illa africana mira con esperanza: Argentina. O youtuber ‘Un topo por el mundo’ adéntrase para contar a realidade desta illa.

E destaca que absolutamente ninguén que non fose de Guinea Ecuatorial fixo contido sobre esta illa.

Desde o ceo, Annobón parece un paraíso virxe. O azul das súas augas contrasta cun verde intenso, case fosforescente, que cobre as súas montañas e selvas tropicais.

Apenas 17 quilómetros cadrados, nos que sobreviven algo máis de 5.000 habitantes pertencentes á étnia Âmbo, unha das máis antigas, illadas e esquecidas do continente africano.

A ‘Un topo por el mundo’ chegar a ese punto perdido do mapa demandoulle unhas 35 horas de viaxe. Partiu de Buenos Aires cara a Malabo, a capital de Guinea Ecuatorial, con unha escala previa en Etiopía.

«Logo tiven que conseguir o voo até Annobón, algo que é novedoso, xa que Ceiba, a aeroliña local, comezou a operar estes voos semanais recén en xuño deste ano e non o fai con frecuencia», detallou.

Vida cotiá e dificultades en Annobón

E case nada máis chegar, o comisario de Annobón púxose en contacto con el e interrogárono: querían saber por que estaba na illa e que pretendía gravar.

Nos seus percorridos pola cidade, o mozo experimentou como a comunidade lava a roupa nun lavadeiro comunitario e como cociñan con cangrexos recollidos no poboado.

Pero as autoridades estaban especialmente preocupadas de que recollese aínda que fose a menor información sobre as condicións paupérrimas nas que vive a poboación.

E é que este viaxeiro conta que non teñen auga pola billa, senón que teñen que ir recollela en cubos. Non teñen unha bomba que lles poida proporcionar este recurso clave.

Así mesmo, comenta que non hai internet, e só reciben un barco ao mes para abastecerse, pero non sempre chega cando toca.

Tampouco hai electricidade: desde as 7 da mañá córtase e volve recén ás 6 da tarde, cando comeza a escurecer. E só teñen un xerador móbil que funciona con diésel.

Isto leva a un problema alimentario, dado que non poden conservalo e os produtos son difíciles de conseguir e caros. A produción é case nula, agás por unha escasa economía de autosustento.

«Persoalmente creo que o Estado tería que mellorar a calidade de vida desta xente».

Outro aspecto é que se ven por toda a illa moitísimos montículos de latas e doutros elementos reciclables. E todo o demais lévano á montaña e aílle prenden lume.

En canto aos residuos fecais, rebáixano con cal viva cando se acumulan.

A policía, despois de uns días, volveulle dicir: «A verdade é que non entendemos que é o que estás a facer aquí. E eu por un momento dixen, eu creo que tampouco», apunta.

Pero o que puido descubrir é como a beleza do seu paisaxe se mestura co cheiro a refugallos e as malas condicións nas que viven os illanos.

Historia e autodeterminación de Annobón

A historia desta illa pasa por varias mans. O pro