A proposta de fusión voluntaria entre Ribadavia e Carballeda de Avia avanza cun respaldo institucional que parece sólido. Tanto a Xunta de Galicia como a Deputación de Ourense amósanse proclives a avalar o proceso, aínda que cunha condición clara: que sexan as corporacións locais as que dean o primeiro paso. O conselleiro de Presidencia, Diego Calvo, confirmou onte que ambos os concellos xa solicitaron asesoramento técnico para coñecer as vantaxes en financiamento e prestación de servizos. A decisión, con todo, non está exenta de polémica.
O apoio económico, segundo explicou o propio Calvo, materializaríase a través de axudas extraordinarias e prioridade en subvencións, seguindo o modelo das fusións xa consumadas en Oza-Cesuras e Cerdedo-Cotobade. Un esquema que, a xuízo do conselleiro, mellora a capacidade financeira e a calidade na prestación de servizos, o que repercute directamente na fixación da poboación. “Ao noso xuízo a cooperación intermunicipal mellora a capacidade financeira e a calidade na prestación de servizos, o que repercute na fixación da poboación”, defendeu. As cifras falan por si soas.
Un proceso con respaldo condicionado
O certo é que a fusión non se concretará sen o visto e bo dos plenos municipais. Tanto a Xunta como a Deputación deixaron claro que non impoñerán nada desde arriba. O presidente da Deputación de Ourense, Luis Menor, tamén se amosou favorable, mais supedita calquera avance ao consenso das corporacións locais. Unha postura que, a ninguén se lle escapa, busca evitar o ruído político que sempre acompaña a este tipo de procesos.
A comarca do Ribeiro, cunha poboación dispersa e un tecido social moi arraigado, observa con expectación o movemento. Ribadavia, capital histórica da zona, e Carballeda de Avia, un concello máis pequeno pero con identidade propia, levan meses explorando a posibilidade de unirse. Non é un camiño doado. As resistencias locais, como adoita ocorrer, céntranse no temor a perder servizos ou a diluír a identidade de cada núcleo. Pero a administración autonómica insiste en que as vantaxes económicas son incuestionables.
A oposición pide máis debate e unha consulta
Mentres o Gobierno galego e a Deputación ourensá allanan o terreo, a oposición política non se queda calada. Esixen un debate máis amplo e, sobre todo, unha consulta cidadá vinculante. Consideran que un proceso desta magnitude non pode decidirse só nos despachos nin nos plenos municipais. «A cidadanía ten que opinar», sosteñen desde as filas críticas. Unha postura que gaña peso a medida que se achega o momento da decisión final.
É difícil obviar que o precedente de Oza-Cesuras e Cerdedo-Cotobade se cita como exemplo de éxito, pero tamén como advertencia. Naqueles casos, os procesos alongáronse durante anos e xeraron tensións internas. Agora, coa experiencia acumulada, a Xunta parece querer ir máis rápido. Pero a prudencia impónse. Os prazos non están pechados e o diálogo cos veciños será clave.
Un modelo que busca fixar a poboación
A fusión de concellos pequenos en Galicia non é unha novidade, pero si unha estratexia que o Gobierno autonómico impulsou con forza nos últimos anos. A idea é clara: unir forzas para mellorar a xestión dos servizos públicos e, de paso, tentar frear a sangría demográfica que azouta o rural galego. No Ribeiro, o despoboamento é un problema real. Demasiado tempo vendo como os mozos marchan e os pobos se baleiran.
O conselleiro Calvo deixouno claro: a cooperación intermunicipal mellora a capacidade financeira e a calidade na prestación de servizos. Unha ecuación que, en teoría, debería traducirse en máis oportunidades para quen decidan quedarse. Pero a teoría e a práctica non sempre coinciden. Aí está a chave do debate. Servirá esta
