A conta atrás rematou. Este xoves, arredor de 400 quilos de explosivo xelatinoso fixeron tremer o chan das Pontes. As catro torres de refrixeración da central térmica, eses xigantes de formigón que durante décadas foron o símbolo da comarca, caeron en cuestión de segundos. Unha nube de po branco elevouse sobre o val mentres os veciños, desde os miradoiros habilitados, asistían á transformación definitiva da súa paisaxe.
Non era unha voladura calquera. Representaba un paso máis, e dos grandes, dentro do calendario de desmantelamento da que foi a planta con maior xeración de electricidade de España. Aquelas estruturas, visibles desde quilómetros á redonda, xa non volverán perfilarse contra o horizonte da Terra Chá.
Unha operación milimétrica
A detonación produciuse de forma escalonada. Primeiro caeron dúas das torres, e de seguido, as outras dúas. Os equipos técnicos levan semanas preparando o terreo, calculando cargas e asegurando perímetros. Non era para menos: cada unha desas moles de formigón pesaba miles de toneladas e o seu derrubamento controlado esixía precisión cirúrxica.
As imaxes captadas polos fotógrafos que cubriron o evento amosan a secuencia exacta: o instante en que o formigón se resquebraxa, a caída vertical —case coreografada— das estruturas e, finalmente, o baleiro. Onde antes se alzaban as torres, agora só queda unha explanada de entullos. O antes e o despois, nunha mesma mañá.
A fin dunha era industrial
A central térmica das Pontes comezou a operar nos anos setenta do século pasado. Durante a súa época dourada, chegou a xerar máis de 1.400 megavatios, alimentando boa parte do sistema eléctrico nacional. A súa posta en marcha transformou a economía local: trouxo emprego, atraeu poboación e cambiou para sempre a fisonomía do municipio. Pero tamén deixou unha pegada ambiental fonda, coa mina de carbón a ceo aberto como compañeira inseparable das torres.
O peche definitivo da planta, anunciado en 2020, abriu un proceso de desmantelamento que agora encara a súa fase máis visible. A demolición das torres de refrixeración era, sen dúbida, o fito máis agardado. Non só polo que significan como icona, senón pola complexidade técnica que entrañaba.
Unha paisaxe en reconstrución
Coas torres no chan, a pregunta que flota no aire é que virá despois. O proxecto de recuperación integral da zona contempla a transformación do antigo complexo industrial nun espazo para enerxías renovables e usos loxísticos. A empresa propietaria xa anunciou investimentos millonarios para instalar plantas solares e sistemas de almacenamento enerxético nos terreos que antes ocupaban as caldeiras e os depósitos de carbón.
Pero a reconversión non é só enerxética. Tamén é paisaxística e, sobre todo, emocional. Para moitas xeracións de ponteses, as torres eran un punto de referencia inevitable. Vela-las desaparecer provoca unha mestura de sentimentos: alivio pola fin dunha etapa contaminante, nostalxia polo que representaron e expectativa ante o que está por chegar.
A memoria no formigón
Non é menor o dato de que a voladura se producise nun día laborable, cos colexios en funcionamento e a actividade comercial normal. A empresa responsable do desmantelamento coordinou o operativo coas autoridades locais para minimizar as molestias. Durante uns minutos, iso si, o tráfico nas estradas próximas quedou interrompido e estableceuse un perímetro de seguridade de varios centos de metros.
Compartir esta nova
Lo máis lido
- 1. El vínculo gallego de Marta Gómez Montero tras su salida de ‘Malas lenguas’: trayectoria, familia y el eco del revuelo nacional
- 2. O móbil que desenmascarou a cinco gardas civís e a un avogado en Carballo
- 3. El periodista gallego Pedro Blanco toma las riendas de ‘Hoy por Hoy’ este verano
- 4. ¿Puede ocurrir en Galicia un caso de rabia como el del niño murciélago de Canadá?
- 5. ¡Lluvia de millones!: Celta y Dépor, ¿cuánto cobrarán?