A atención telefónica do Sergas segue sendo unha das asignaturas pendentes para a sanidade galega, especialmente nas áreas urbanas. Mentres as cidades acumulan queixas e tempos de espera, no interior e nas comarcas rurais a percepción dos usuarios mellora sensiblemente. O contraste é claro, e pon enriba da mesa un problema de fondo: a desigualdade territorial no acceso á sanidade pública.
Cidades colapsadas: o teléfono que nunca responde
Quen intentase pedir cita co seu médico de cabeceira na Coruña ou Vigo nos últimos meses coñece ben a frustración. Chamadas que se eternizan, respostas automáticas ou, directamente, a imposibilidade de contactar co centro de saúde. Abonda con preguntar en calquera barrio: a queixa é a mesma. Na avenida de Os Mallos, unha xubilada recoñece que optou por acudir en persoa para conseguir unha consulta porque o teléfono “non serve para nada”.
Segundo os datos recollidos por responsables do sector, a insatisfacción dos usuarios urbanos supera o 60%. Non é un dato menor. O colapso das liñas telefónicas vén repetíndose desde a pandemia, pero lonxe de mellorar, o problema enquistouse. “Cando chamo, xa sei que vai saltar a locución e tócame esperar dez minutos, se hai sorte”, lamenta unha traballadora do centro da cidade. Demasiado tempo.
Especialmente críticos son os luns e os días posteriores a festivos, nos que o volume de chamadas se dispara. Nalgúns centros de saúde de Santiago, por exemplo, as liñas saturánse a primeira hora e non se recuperan ata ben entrado o mediodía. As cifras falan por si soas: nos distritos urbanos, a maioría dos usuarios puntúa a atención telefónica cun suspenso rotundo.
Rural: unha mellora inesperada
Poucas veces o rural galego saca vantaxe fronte ás cidades en cuestións de servizos públicos. Porén, neste caso ocorre. En concellos da montaña lucense ou do interior ourensán, os veciños aseguran que a atención telefónica do Sergas mellorou notablemente no último ano. ¿A razón? Menor presión asistencial e unha relación máis directa entre administrativos e usuarios.
Un alto cargo municipal dunha comarca da Limia confirma esta tendencia: “Aquí coñecémonos todos, e cando alguén chama, atiéndese rápido”. O dato contrasta coa experiencia urbana. No entorno rural, menos poboación significa tamén menos chamadas simultáneas, e iso facilita a xestión. Ademais, en moitos centros de saúde pequenos, o persoal administrativo impílicase directamente en resolver as dúbidas, sen derivar sempre o usuario a sistemas automáticos.
Convén lembrar que a fenda dixital no rural segue sendo un problema, pero no caso da atención telefónica, o trato humano compensa en parte esa carencia. Así o recoñecen varias fontes consultadas, que subliñan a importancia de manter un sistema próximo e accesible para quen non manexa internet ou apps móbiles. Non semella casualidade que o índice de satisfacción nestas zonas subise.
As causas: saturación, falta de recursos e dixitalización a medias
¿Por que se produce esta diferenza tan marcada entre cidade e campo? Fontes xudiciais apuntan a un cúmulo de factores. Por unha banda, a saturación crónica dos grandes centros de saúde urbanos, onde o número de tarxetas sanitarias por administrativo multiplica por dúas ou por tres a media das vilas. Por outra, a implantación incompleta da dixitalización, que en teoría debía axilizar as xestións, pero na práctica xerou novos atrancos.
Non é menor o problema da escaseza de persoal. Nos últimos anos, as baixas e xubilacións mermaron os cadros de atención primaria, sen que os reforzos prometidos chegasen a todos os centros. En cidades como Ourense ou Ferrol, algúns centros tiveron que reorga
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.