A comarca de Barbanza, na costa coruñesa, vive cada verán unha paradoja que se repite cunha precisión case mecánica: mentres as praias se enchen de visitantes e os alugueres vacacionais disparan os seus prezos, quen fan posible o tecido produtivo da zona —traballadores de fábricas, hostalaría ou servizos— vense forzados a buscar alternativas de aloxamento que a miúdo rozan a precariedade. Esta tensión, lonxe de ser anecdótica, revela un problema estrutural que afecta a decenas de localidades do litoral galego e que, nos últimos anos, se agravou coa chegada de traballadores inmigrantes que cobren postos esenciais pero carecen de redes familiares ou patrimoniais que lles permitan sortear a carestía do mercado inmobiliario.
Un problema que transcende as historias individuais
Non se trata dun caso illado nin dunha situación excepcional. En concellos como Boiro, Ribeira ou A Pobra, a oferta de vivenda de aluguer tradicional reduciuse drasticamente na última década, desprazada polo aluguer turístico e a compra de segundas residencias. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o prezo medio do aluguer na comarca aumentou máis dun 40% desde 2019, mentres que o número de contratos de longa duración caeu por debaixo do 30% do total. Neste contexto, calquera persoa que non dispoña de aforros previos ou dun aval sólido —como sucede con moitos traballadores estranxeiros acabados de chegar— enfróntase a un calello sen saída.
A dificultade multiplícase cando o contrato de aluguer está ligado á temporada alta. Propietarios que durante o resto do ano aceptan inquilinos con contratos de traballo estables e pagos regulares deciden non renovar ou finalizar eses acordos xusto antes do verán, cando o mercado turístico ofrece rendibilidades moi superiores. Esta práctica, legal en moitos casos aínda que éticamente cuestionable, converte a quen traballan na zona en cidadáns de segunda categoría dentro do seu propio lugar de residencia.
O drama dos traballadores migrantes: un elo especialmente débil
Entre os colectivos máis castigados por esta dinámica están os inmigrantes que, tras superar un proceso migratorio durísimo —a miúdo viaxando en pateras desde as costas africanas—, logran incorporarse ao mercado laboral galego con contratos fixos. Son persoas que desempeñan oficios clave no sector industrial e agroalimentario da rexión, desde fábricas conserveiras ata plantas de procesado de peixe. Porén, a súa integración residencial choca coa mesma lóxica especulativa que afecta ao resto da poboación, pero con menos ferramentas para enfrentala.
A pregunta que xorde é inevitable: ¿que sentido ten apostar pola inmigración regular e o emprego estable se o mercado da vivenda converte esa aposta nun calello sen saída?
Carecen de familiares na zona que os poidan acoller temporalmente, de historial crediticio en España que facilite un aval bancario e, en moitos casos, da información necesaria para navegar un mercado opaco e cambiante. Cando o propietario comunica que o piso se alugará a veraneantes, a opción máis inmediata adoita ser buscar habitacións en pensións ou cámpings, sempre que quede algunha praza libre. Pero cando nin sequera iso é posible, a tenda de campaña convértese na única alternativa para non perder o emprego.
Un verán de incerteza: cifras que preocupan
A situación non é nova, pero cada ano gaña en intensidade. Organizacións como a Federación de Asociacións de Veciños de Barbanza veñen alertando desde hai tempo sobre a desaparición do aluguer de longa estancia nos núcleos costeiros. No verán de 2025, varios medios locais recolleron testemuños de traballadores que durmían en furgonetas ou en instalacións improvisadas porque non atopaban aloxamento asequible. E as pr
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.