Editorial: Ferrol e a segunda oportunidade industrial que Galicia non pode despilfarrar
Ferrol viviu demasiadas despedidas. Despedidas de astilleros que pecharon, de fábricas que reduciron o persoal, de mozos que emigraron ao estranxeiro buscando o que a súa terra non podía ofrecer. A cidade que foi cuna da mariña militar e motor industrial de Galicia coñeceu máis peches que aperturas nas últimas décadas. Por iso, a noticia do proxecto da SAIC, que promete mil empregos entre fábrica e loxística, recíbese cunha mestura de esperanza e escepticismo que calquera ferrolano entenderá perfectamente.
Mil empregos non son unha cifra menor. Nunha comarca que perdeu poboación de forma constante dende os anos oitenta, cada posto de traballo conta o dobre. SAIC representa a posibilidade de frear a sangría demográfica, de reter aos mozos que se forman nos institutos ferrolanos e de atraer de volta aos que se marcharon. É, en palabras sinxelas, a oportunidade de volver a crer nunha cidade que demostrou resiliencia infinita pero que xa está cansada de demostralo.
O proxecto, con todo, está lonxe de ser unha realidade. A industria automovilística é un sector volátil, suxeito aos vaivenes do mercado global, ás decisións de sede que se toman en xuntas de accionistas a miles de quilómetros, e aos cambios tecnolóxicos que poden facer obsoleta unha fábrica antes de que se amortice. SAIC chega nun momento no que a transición cara ao vehículo eléctrico está redefinindo o mapa industrial europeo. Se Galicia quere ser parte dese novo mapa, non pode conformarse con celebrar titulares: ten que traballar para que a planta de Ferrol sexa competitiva a longo prazo.
Que necesita Ferrol para que esta oportunidade non se converta noutro espejismo? En primeiro lugar, formación. Os mil empregos que promete SAIC requiren traballadores cualificados, e o sistema educativo galego debe adaptarse rapidamente para ofrecer os perfís que a industria demanda. Os centros de formación profesional, as universidades e os servizos de emprego deben coordinarse para que ningún ferrolano se quede fóra por falta. de capacitación.
En segundo lugar, infraestruturas. Ferrol necesita conexións eficientes: porto, ferrocarril e carreteras en boas condicións. A batalla pola AP-9 e os eternos debates sobre o corredor atlántico non son cuestións abstractas: son a diferenza entre que unha fábrica sexa viable ou non. Se Galicia quere atraer investimento industrial, debe demostrar que pode mover mercadorías e persoas con a agilidade que o século XXI esixe.
En terceiro lugar, vontade política. As administracións galegas —Xunta, diputación, concello— deben remar na mesma dirección. Os proxectos industriais desta envergadura non se sosteñen con desencuentros institucionais nin con campañas de imaxe. Sostéñense con planificación, con investimento público estratéxico e cun compromiso a longo prazo que sobreviva aos ciclos electorais.
Ferrol levou décadas agardando unha noticia como esta. Ojalá esta vez a esperanza non se quede en fume. Porque Galicia non pode permitirse outra despedida.
