Cando faltan apenas unhas semanas para que Lugo se poña de gala coas súas festas grandes, unha das incógnitas que rondaba a cidade parece ter resposta: a música feita en casa non só sobrevivirá ao cambio de ciclo municipal, senón que podería gañar terreo nos carteis máis visibles do San Froilán.
Un relevo no goberno, unha continuidade na programación
O novo equipo de goberno que administra o Concello chegou co encargo de remover unha festa que, sendo multitudinaria e variada en estilos, acumulara anos de críticas, tanto desde a oposición do PP como desde sectores da cidadanía. Ese descontento traduciuse en expectativas altas: pídese un cartel con nomes de tirón capaces de encher os grandes recintos, pero tamén se reclama coherencia coa escena local.
A decisión que agora se perfila tenta satisfacer ambas as demandas á vez. En lugar de sacrificar unha pola outra, o executivo traballa en combinar cabeza de cartel atractiva con presenza firme de grupos lucenses, segundo se adiantou na reunión da comisión de festas celebrada este martes.
Adeus a A Mosqueira, ola aos grandes recintos
O movemento máis significativo afecta á xeografía dos concertos. O escenario de A Mosqueira, que en pasadas edicións aglutinaba a boa parte das bandas da cidade, desaparece da ecuación. A súa ausencia podería supor un varapau para a escena local, pero todo indica que ocorrerá o contrario: esa música migrará cara a Horta do Seminario e Santa María, os dous espazos con maior capacidade e proxección do programa festivo.
Ata agora, o acceso dos grupos lucenses a eses recintos era limitado e, en moitos casos, reducido á condición de teloneiros. A novidade consiste precisamente niso: deixar de mirar o talento local como complemento para tratalo como parte do prato forte.
A Penúltima Sabinera, primeiro nome confirmado
Do bombo de confirmacións, a primeira peza firme é a actuación de A Penúltima Sabinera, prevista para o 9 de outubro en Horta do Seminario. Trátase dun grupo con percorrido e público propio, e a súa situación nun dos escenarios maiores funciona como declaración de intencións do novo ciclo festivo.
A esa confirmación súmase outra posibilidade que xera expectación: o goberno municipal estuda traer a Silvio Rodríguez, o cantautor cubano cuxa presenza en Lugo fora reivindicada publicamente por unha asociación local días antes. A operación, aínda sen pechar, sería un golpe de efecto para unhas festas que buscan reinventarse sen romper coa súa identidade.
Por que importa onde toca cada quen
Pode parecer un detalle loxístico, pero a distribución de escenarios di moito da política cultural dunha cidade. Colocar as bandas lucenses nos grandes recintos non é só unha cuestión de tamaño de público: é un recoñecemento simbólico e, tamén, unha oportunidade económica real para músicos que loitan por visibilidade nun mercado saturado.
O debate lucense non é único. En moitas cidades galegas repítese a tensión entre contratar figuras consolidadas que garanticen masas e soster o ecosistema musical propio, que alimenta a programación durante todo o ano. Que ambas as cousas poidan convivir no mesmo cartel, e en igualdade de condicións técnicas, é a aposta que Lugo quere demostrar esta edición.
Quedan, iso si, incógnitas abertas: os nomes principais aínda non se fixeron públicos e a posible vinda do cantautor cubano depende de negociacións en curso. Pero a filosofía do festival xa se intúe: festas grandes coa porta aberta de par en par a quen fan música na cidade os 365 días do ano. Se o resultado acompaña, o San Froilán podería marcar un precedente para as programacións festivas de toda Galicia.
