Ferrol defende o macroproxecto de SAIC e apunta a "intereses empresariais" tralas reticencias de Defensa

A comarca de Ferrol vive unha encrucillada industrial das que marcan décadas. Un macroproxecto automobilístico liderado pola multinacional SAIC, propietaria da marca MG, espertou receos no seo do Ministerio de Defensa, xerando un inesperado tirón político. As autoridades locais e autonómicas responderon con contundencia, suxerindo que tras esta suposta alarma nacional se agochan en realidade intereses puramente comerciais e corporativos.

O escudo de Navantia no punto de mira

A ninguén se lle escapa a importancia estratéxica da ría ferrolá. O esteiro alberga instalacións cruciais para a construción naval militar, sendo a base principal dos estaleiros de Navantia. Precisamente por iso, a noticia da instalación dunha fábrica de vehículos impulsada por un xigante asiático —cuxo accionista maioritario é o Goberno de Shanghai— fixo saltar as alarmas nos despachos de Madrid. Fontes do sector apuntan a un risco claro: a proximidade dunha corporación deste calado podería facilitar o espionaxe tanto industrial como militar, poñendo en grave perigo a confidencialidade e a futura carteira de pedidos dos estaleiros públicos.

Dificilmente pode obviarse o peso da xeopolítica nesta operación. Segundo a información publicada por medios estatais, o departamento ministerial correspondente e o Centro Nacional de Intelixencia (CNI) terían elaborado informes nos que se cuestiona a conveniencia de asentar esta planta en solo galego. Demasiado ruído para un proxecto que, sobre o papel, promete reactivar de maneira contundente a economía da comarca.

Inxección económica fronte a trabas burocráticas

Non é menor o dato económico que manexa esta iniciativa. As grandes cifras do proxecto falan por si soas: prevese un investimento inicial de 200 millóns de euros co obxectivo de que as liñas de montaxe comecen a producir vehículos no ano 2028. A creación de emprego directo estímase en torno ao milleiro de postos de traballo, ao que habería que sumar unha cantidade similar de empregos indirectos. A capacidade produtiva planteada é de 120.000 automóbiles anuais. Unha inxección de osíxeno ineludible para unha zona historicamente castigada pola desindustrialización.

Convién recordar o longo camiño percorrido ata chegar a esta situación. A elección do Porto Exterior de Ferrol como porta de entrada e base de operacións non foi casual nin rápida. De feito, a multinacional sopesou durante meses múltiples alternativas a nivel internacional e nacional. A compañía analizou opcións tan dispares como os portos de Vigo e Xixón no arco atlántico, ou as prazas de Valencia e Tarragona no Mediterráneo. Incluso valorou emprazamentos fóra das fronteiras europeas, barallando a posibilidade de instalarse en Hungría ou na rexión do Magreb.

Unha ubicación meditada e descartes previos

Poucas veces un proceso de selección deixa tan claras as preferencias dunha gran corporación. Finalmente, a planta de ensamblaxe decantouse polas instalacións ferrolás, deixando no camiño opcións que no seu día parecían candidatas sólidas. Entre os descartes máis sonados figura a comarca de As Pontes de García Rodríguez. O territorio candidato de As Pontes, con todo, foi desbotado fundamentalmente por dous motivos: o severo impacto ambiental que suporía a instalación da fábrica naquelas inmediacións e, de maneira moi relevante, o denso papeleo administrativo e os obstáculos burocráticos que comportaba a aprobación dos permisos correspondentes.