Baixo terra non se vive, polo menos non de forma legal en Vigo. Un proxecto que pretendía habilitar un piso baixo rasante topouse coa negativa do Concello, como adiantou La Voz de Galicia. E o máis significativo non é tanto o caso concreto como o que revela: o novo Plan Xeral de Ordenación Municipal mantén o veto aos proxectos residenciais baixo o nivel do chan, unha prohibición que xa figuraba no planeamento vixente desde 1993.
Unha prohibición que vén de lonxe
Trinta anos non son nada, di a canción. En urbanismo, si que o son. A norma que impide destinar sotos e semisotos a uso residencial en Vigo naceu no plan de 1993 e sobrevive intacta na revisión que prepara o goberno municipal. A razón de fondo é sinxela de explicar e difícil de eludir: as condicións de habitabilidade que esixe a lexislación —luz natural, ventilación, alturas adecuadas, salubridade— resultan practicamente imposibles de cumprir cando a vivenda se enterra.
No parece casualidade que o novo planeamento non suavice ese criterio. Poucas veces unha norma municipal resiste tres décadas sen cambios substanciais, e cando o fai adoita ser porque detrás hai unha convicción técnica firme sobre o que constitúe unha vivenda digna.
A rexeita do proxecto
O caso que saltou á luz é ilustrativo. Unha promoción pretendía converter un espazo baixo rasante nunha vivenda, e a administración municipal pechoulle a porta. O Concello, escudado na normativa vixente, non autorizou o proxecto. A negativa encaixa nunha liña constante: as oficinas técnicas viguesas mantiveron historicamente unha interpretación restritiva das excepcións, de xeito que os intentos de habilitar pisos en sotos acabaron sistematicamente no arquivo.
A cifra fala por si só. Cada poucos anos aparece un proxecto similar, e cada poucos anos fracasa ante o mesmo muro normativo. A persistencia dos intentos di moito do valor do solo na cidade; a persistencia do veto, da postura municipal.
Que cambia (e que non) co novo PXOM
O novo plan xeral está en plena tramitación e levanta expectación por outras cuestións de maior calado urbano: a mobilidade, o crecemento da cidade, os solos industriais. Mais esta determinación concreta, a de manter a prohibición residencial baixo rasante, merece atención propia. Significa que quen comprara un local semienterrado esperando poder transformalo en vivenda co novo plan pode ir esquecendo a idea.
Convén recordar que os sotos e semisotos en Vigo si poden albergar outros usos: garaxes, trastos, actividade comercial en determinadas condicións. O que non poden é acoller persoas que vivan nelas. A fronteira entre ambos escenarios é a que o plan debuxa con trazo groso, e ningunha revisión recente puxo en cuestión ese límite.
O contexto: presión sobre a vivenda
A ninguén se lle escapa que a discusión chega nun momento delicado para o acceso á vivenda na área de Vigo, onde a presión sobre o parque residencial existente alimenta todo tipo de fórmulas para gañar metros habitables. Que algunhas desas fórmulas pasen por habilitar espazos que a norma considera non aptos para vivir é comprensible desde o punto de vista económico. O problema é que o urbanismo non se rexe só pola lóxica do proveito.
Novas Relacionadas
Lo máis lido
- 1. El vínculo gallego de Marta Gómez Montero tras su salida de ‘Malas lenguas’: trayectoria, familia y el eco del revuelo nacional
- 2. O móbil que desenmascarou a cinco gardas civís e a un avogado en Carballo
- 3. El periodista gallego Pedro Blanco toma las riendas de ‘Hoy por Hoy’ este verano
- 4. ¿Puede ocurrir en Galicia un caso de rabia como el del niño murciélago de Canadá?
- 5. Dobre traxedia laboral na A-6: as vítimas mortais viaxaban desde Sarria cara a A Coruña
Invierte en el Paraíso del Caribe
Únete a los inversores inteligentes que ya están generando rendimientos del 12% anual con Salado Golf & Beach Resort en Punta Cana
Solicitar Información Gratuita