Os vintecinco enfrontamentos entre o CB Breogán e o FC Barcelona en Lugo, primeiro no Pavillón Municipal e despois no Pazo, están cheos de grandes xestas e tamén algunha decepción. Pero todas elas baixo un denominador común: as batallas sempre foron desiguais entre un xigante, que chega desde a próspera e cosmopolita Cidade Condal, e un pequeno, que o recibe desde a humilde e bimilenaria urbe do Oeste peninsular.
Primeiros enfrontamentos e recordos inesquecibles
O primeiro enfrontamento entre ambos produciuse na tempada 1970-71, cando o club do león comezou a bailar entre os grandes. O 17 de xaneiro, nun pavillón «absolutamente cheo», os locais plantáronlle cara ao cadro catalán, no que xogaron nomes tan importantes como Antonio Flores ou Aíto García Reneses, aínda que caeron por 72-80.
Antonio Seral, unha auténtica institución do club lucense, onde ademais de xogador foi directivo e membro do corpo técnico, formaba parte dese mítico plantel. O zaragozano de nacemento aínda que lucense de adopción lembra perfectamente aquel choque «competido e igualado».
«Todo se loitouse moitísimo e lembro o gran partido que cuajou Manolito Díaz (rematou con 18 puntos)», sinala.
Con todo, o máximo anotador aquel día foi Alfredo Pérez (30), que rematou a tempada como máximo anotador da Primeira División cun promedio de 27 puntos, unha auténtica barbaridade para esa época.
O propio Seral subliña que aquela campaña estivo empañada pola prematura morte da nova promesa Manuel Merino (22 anos) nun traxórico accidente de tráfico, no que el mesmo resultou ferido de gravidade. «A nivel persoal foi un ano bo ao principio, pero a partir do accidente todo cambiou. Tardei uns meses en recuperarme», lembra.
Da adversidade ao resurgimento na ACB
O Breogán xogou contra o Barça outros cinco partidos na Primeira e todos se saldaron con derrota. Tras unha etapa negra na que a entidade estivo a piques de desaparecer en dúas ocasións, o club resurgiu como unha ave fénix e conseguiu chegar ao paraíso de novo, que agora se denominaba ACB.
Nas dúas primeiras campañas (1984-86), o club brillou aupado tanto por xente da casa —Manel Sanchez, Tito Díaz e Suso Fernández— como polos seus americanos —os dous ‘Jimmys’, Wright e Allen, Pellon, King…— e disputou 4 partidos contra o Barcelona, 2 da Liga regular e outros dous de play off polo título.
Os visitantes, nunha época na que contaban con xogadores da talla de Epi, Sibilio, Solozábal ou Trumbo, dominaron todos eles con claridade —por exemplo o 82-137 da eliminatoria xugada en abril de 1986—.
Curiosamente, nos anos sucesivos na máxima categoría só coincidiron unha vez —curso 1990-91 (60-77)—, pois a ACB organizábase en grupos par e impar, A-1 e A-2… Desde a campaña 1993-94 ata hoxe, xa cun grupo unificado, lucenses e barceloneses medironses en 14 ocasións, nas que en 4 ocasións a vitoria quedou en casa.
Vitorias históricas e noites para o recordo
A primeira vez que isto aconteceu, que sen dúbida foi a máis sonada, produciuse o 25 de setembro de 1999. O Breogán de Paco García arrasou ao Barça por 90-66 no ‘partido de César Sanmartín‘, como é coñecido aquel día.
O alero barcelonés deixou unha primeira parte para os anais da historia celeste, na que anotou 22 puntos en só 8 minutos tras rubricar unha extraordinaria serie de 5/5 en triples, 2/2 en tiros de dous e 2/2 desde a liña do 4,
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.