Santiago súmase ao control de alugueiros: ¿solución ou remendo para a crise de vivenda?
A capital galega convértese na segunda cidade de Galicia, tras A Coruña, onde os prezos do alugueiro quedarán suxeitos a topes legais durante os próximos tres anos.
SANTIAGO — A publicación no Boletín Oficial do Estado da resolución que declara Santiago de Compostela como zona de mercado residencial tensionado marca un antes e un despois na política de vivenda da capital galega. A medida, que entrará en vigor mañá mesmo, terá unha vixencia de tres anos e responde a unha solicitude expresa do Concello, validada agora polo Ministerio de Vivenda.
Un marco legal con ambicións transformadoras
A decisión enmárcase dentro da lei estatal 12/2023, unha norma que busca regular o acceso á vivenda naquelas zonas onde o mercado amosou desequilibrios máis acusados. Esta lexislación establece mecanismos de control sobre os alugueiros, limita as subidas da renda e ofrece protección reforzada a colectivos vulnerábeis fronte a posíbeis desafiuzos.
Non é casualidade que Santiago sexa a segunda cidade galega en acollerse a esta figura, despois de que A Coruña abrise o camiño. A capital compostelá arrastra desde hai anos unha problemática ben coñecida: a confluencia dunha poboación universitaria numerosa, un sector turístico en expansión e unha oferta de vivenda que non logrou crecer ao mesmo ritmo que a demanda.
Que implica realmente esta declaración?
Coa declaración de zona tensionada, o Concello de Santiago poderá aplicar as medidas correctoras que xa foron aprobadas previamente. Entre elas destacan a limitación das rendas en novos contratos de alugueiro e a posibilidade de prorrogar contratos existentes en condicións favorábeis para os inquilinos.
Porén, cómpre non alimentar expectativas desmesuradas. A experiencia doutras cidades españolas que xa aplicaron medidas semellantes suxire que os efectos non son inmediatos nin milagrosos. O control de prezos, por si só, raras veces resolve os problemas estruturais do mercado inmobiliario.
O contexto galego: dúas cidades, dúas realidades
Que Santiago e A Coruña sexan as únicas cidades galegas que solicitaron esta declaración di moito sobre as dinámicas do mercado inmobiliario na comunidade. Mentres que nas urbes máis poboadas a presión sobre os alugueiros se volveu insostíbel para amplas capas da poboación, noutras zonas de Galicia o problema é menos urxente.
A capital galega presenta, ademais, un compoñente estacional moi marcado. A demanda de vivenda dispárase co inicio do curso universitario, xerando cada ano escenas de estudantes facendo colas para conseguir piso. Esta presión estacional convive cunha demanda estábel de profesionais, funcionarios e traballadores do sector servizos que tamén necesitan un teito.
As dúbidas que planean sobre a medida
Non todo son parabéns nesta declaración. Voces do sector inmobiliario e dalgúns propietarios expresaron a súa preocupación polo que consideran unha intervención excesiva no mercado. A experiencia noutras comunidades autónomas demostrou que o control de prezos pode ter efectos secundarios non desexados, como a retirada de vivendas do mercado de alugueiro ou o incremento dos alugueiros temporais e turísticos, que quedan fóra desta regulación.
O verdadeiro desafío para Santiago será compaginar a contención de prezos co estímulo necesario para que a oferta de vivenda aumente. Sen novas promocións de vivenda pública, sen incentivos para que os pequenos propietarios poñan os seus pisos no mercado de alugueiro e sen unha política decidida contra a vivenda baleira, calquera medida de control corre o risco de quedar nun simple remendo.
Un prazo de tres anos para demostrar resultados
O horizonte temporal fixado é de tres anos, un período abondo
