A Xunta desprega 25 novas residencias públicas para maiores: cinco na provincia de Ourense

Galicia contará con 25 novas residencias de maiores que sumarán 1.800 prazas ao sistema público de dependencia. Polo menos o 60% delas serán de titularidade pública. O anuncio realizouno este luns a conselleira de Política Social e Igualdade, Fabiola García, trala reunión do Consello da Xunta, e no reparto territorial a provincia de Ourense terá un peso destacado: cinco dos centros previstos levantaránse no seu territorio.

Un plan pensado para a Galicia rural

A arquitectura do proxecto di moito da súa vocación. Dos 25 centros, 24 ubicaranse en concellos de menos de 25.000 habitantes. O vixésimo quinto será o residencial de Ribeira, xa comprometido con anterioridade polo Executivo galego. Non parece casualidade: o plan quere levar o servizo a localidades que hoxe non dispoñen del e facilitar que as persoas maiores poidan envelrecer no seu entorno, preto dos seus.

A ninguén se lle escapa que ese é o reto central da política de maiores nas comarcas do interior. Cando unha residencia está a decenas de quilómetros, a decisión de deixar a casa vólvese máis dolorosa e máis difícil para toda a familia. Achegar o servizo ao pobo natal non é só unha cuestión de prazas; é unha aposta por manter vivo o mapa da Galicia interior.

Ourense, territorio protagonista

Que cinco dos 25 centros se destinen á provincia de Ourense é un dato que convén subliñar. É unha das demarcacións con maior dispersión poboacional, con núcleos pequenos repartidos por comarcas como O Carballiño, Verín, A Limia ou As Mariñas ourensás, onde a distancia ata un equipamento destas características pode converterse nunha barreira real. A cifra, por si só, sitúa a provincia no centro do despregue.

O listado concreto de municipios beneficiarios completa o anuncio, e será o detalle que máis atención xere nos concellos implicados. Contar cunha residencia cambia, e non pouco, a vida dunha vila pequena: dá traballo, retén poboación e ofrécelle ás familias unha resposta que ata agora debían buscar fóra.

1.000 empregos sobre a mesa

O sector da dependencia, ademais, xera emprego estable e de proximidade, difícil de deslocalizar. Persoal auxiliar, enfermaría, cociña, administración: a actividade que rodea unha residencia estrutura servizos e sostén comercio en municipios onde cada posto conta. O certo é que a cifra de 1.000 empregos será, xunto ás prazas residenciais, o argumento co que a Xunta defenda o custo do programa.

O compromiso coa rede pública

A porcentaxe anunciada —polo menos o 60% das prazas de carácter público— é a chave que permitirá saber se o plan cumpre a súa promesa de fondo. A literatura sobre os sistemas de dependencia coincide en que a titularidade das prazas condiciona o acceso, o prezo e a cobertura real da poboación. Que a maioría do novo cupo sexa público significa que a administración non se limitará a concertar prazas con terceiros, senón que xestionará directamente boa parte da nova capacidade.

Fica agora o camiño dos prazos, os concellos definitivos e os calendarios de construción. Os grandes anuncios en materia de infraestruturas sociosanitarias adoitan medirse en anos, e a sociedade galega aprendeu a esperar os orzamentos tanto como os discursos. Demasiado tempo, ás veces.